DOOLHOF

Aan de voordeur van het Schaarbeekse gemeentehuis werden een paar parkeerplaatsen opgeofferd in ruil voor een figuur die doet denken aan een doolhof, een parcours en een alternatief hinkelspel tegelijk.

Op de achtergrond staat ook nog een betonnen ping-pongtafel.

Verbinding onder de Schaarbeekse burgers mag een handje geholpen worden.

Of is het gewoon een kunstwerk ? 


WERFBEZOEK

In navolging met wat we vorige vrijdag publiceerden, meldde een confrater, dat er nog een nieuw
proefproject loopt: een werftoezichter die waakt over de veiligheid op de werf.

In casu kan de werftoezichter aangeven of er iemand veilig met OSB-platen de trap op kan, zonder gehinderd te worden door iemand die toevallig de trap zou afdalen.

Ook hier gaat het om een proefproject van onze geliefde Vlaamse Regering, dat, als het positief geëvalueerd wordt, definitief ingevoerd zal worden.

Het brengt de begroting van de VR ook niet uit balans want de kosten worden gedragen door de opdrachtgever, zoals zoveel andere maatregelen die ingevoerd werden en die de maatschappij ten goede komen.

De veiligheid op de werven, de bouwtaksen, de overdosis isolatie in de gebouwen, de utopische energieneutraalheid, het archeologisch onderzoek, de hoge BTW hierop.

Ben ik niets vergeten ?

WERFBEZOEK

Op deze werf staan drie stoelen klaar om mensen die dat wensen, een mooi en comfortabel uitzicht te geven op de bouwactiviteiten.

De bouwvakkers hebben graag dat iemand waarderend op hun vingers kijkt en de kritische massa kan, waar nodig, technische- en architecturale niet-bindende adviezen uitbrengen die het geheel ten goede zullen komen.

Het is nog maar een proefproject.

Onze nieuwe geliefde Vlaamse Regering denkt er ernstig over na om - indien het proefproject positief geëvalueerd wordt - dit op alle werven verplicht te maken.

Het zorgt voor meer verbondenheid tussen de verschillende geledingen van onze samenleving en het brengt de begroting niet uit evenwicht.


PUBLIEK MEUBILAIR

Gemeentehuizen die op het einde van de achttiende eeuw in de oksels van grote steden gebouwd werden lijken soms wel de kleinere versie van Versailles te zijn.

Gebouwd naar de regels van het academisme en op smaak gebracht met een snuifje neogotiek. Architecten van toen kenden de regels hoe ze de hoogmoed van hun burgemeesters moesten bevredigen.

Ik zit te wachten om voor de bouwcommissie van Schaarbeek te verschijnen.
Terwijl ik wacht zeggen alle ambtenaren die voor mijn neus circuleren vriendelijk bonjour.
In Vlaamse gemeentehuizen is dat een zeldzaamheid.
Ook een goeiendag kan er nauwelijks af.

Voor mij staat een tafel die - naar ik vermoed - uit één of andere vergaderzaal komt. Zo'n tafel breng je niet naar een kringloopwinkel. Die moet op de ruime gang van 't eerste. De stoelen die erbij hoorden staan werkloos ergens anders.
Het is een tafel waar je niet kan aanzitten.
Net zoals die overmaatse bank waar die vrouw zich geen normale zithouding weet te geven.
Een man zou het ook niet kunnen.

Boven de bank staat in het glas gebrand dat in 1886 de burgemeester, zijn vier schepenen, zijn dertien raadslieden en de gemeentesecretaris het plan van het nieuwe gemeentehuis goedkeurden.

Dat is wat steevast terugkeert: de namen van hen die verantwoordelijk zijn voor het degelijk uitgeven van de openbare financiën.
Daar is moed voor nodig.
Alsof hun namen een garantielabel zijn.

BLIKSEM

Vorige dinsdag is een bliksem ingeslagen, pal op het Sint-Pietersstation.

Ik liet haast mijn kop koffie vallen want ik woon in de schaduw van de stationsklok.

Moet u eens kijken naar die klok op de foto.
Die wijst 27 over zeven aan.
In correct Nederlands is dat drie voor half acht.

Aan het overdadige licht op de foto merkt u dat het noch half acht 's morgens noch half acht 's avonds is

Hèt moment waarop de bliksem zijn entree deed, ligt nu wel heel precies vast.

Die twee treinen die ook paf en stil vielen hebben ze weer op het spoor gekregen tot opluchting van de passagiers. Tegen de namiddag waren de signalisatieborden ook weer normaal aan het doen.
Maar het uurwerk, ofwel zijn ze dat vergeten, zijn ze de sleutel kwijtgeraakt of is de persoon die weet hoe het moet met vervroegd pensioen.

Ik mis het juiste uur op die klok. Ik moet bekennen, sinds een paar jaren draag ik geen polshorloge meer. Besparingen. Ik kijk wel op mijn phone.

Maar zo'n vast waarde als een NMBS-uurwerk mis ik wel als ik de voordeur achter mij sluit.

De spoorwegen hebben ons nu bijna twee honderd jaar opgezadeld met een tijdsbesef dat ons op minuten doet leven.
Kerktorens luidden slechts om het kwartier dat ons einde nadert.

Spijtig dat de NMBS niet kan waarmaken wat ze zelf ooit suggereerde: de treinen op tijd doen vertrekken. Spijtig.

STEDELIJKE VERDICHTING - DE NIEUWE ECONOMIE

Tot op zekere hoogte zijn op veel plekken onze steden dichtgeslibd met fabrieken waar
indrukwekkende machines indrukwekkende producten voortbrachten, ter welvaart van u en mij.
Tot in de jaren zestig werd op de ACEC-site van alles geproduceerd dat met elektrische toestellen te maken had.
Maar toen kwam daar een einde aan. De gebouwen raakten voor een deel in verval.

Vandaag worden restanten van één van de indrukwekkende hallen gebuikt als oefenterrein voor trapezisten.

Van stoomturbines naar fragiele wendbare lichamen die oefenen, oefenen en nog eens oefenen om aan onze lippen ah's en oh's te ontlokken.

Niets is mooier dan een samenleving die zichzelf her uitvindt.

STEDELIJKE VERDICHTING - TROMPE L'OEIL

Als u een beetje oppervlakkig naar deze foto kijkt waant u zich op een gelijkvloers ergens in het zelfverklaarde aantrekkelijke Gent.
Op de achtergrond kijkt u naar de herrezen boekentoren van Henry Van De velde en ondertussen ook een beetje van Robrecht en Daem. 

De omheining, de verlichtingspaal, het grasveldje, de deuren die erop uitgeven.

En toch is het anders.
We bevinden ons op het dak van het LOD en we kijken op het dak van les BC de la B. 
Het eerste huisvest het muziek en opera productiehuis van Gent, het tweede is de repetitieruimte van onder meer les Ballets C de la B.

Met de verhoogde daktuinen groeit er een tweede niveau in de stad.
Verdichting noemen de hedendaagse planologen het.

De hangende tuinen van Babylon, zeggen de bijbelkenners.

Alleen, met de vegetatie wil het niet altijd zo best lukken.

Een droge zomer -  hoeveel droge zomers mogen we nog verwachten ? - en het gras en de plantjes zien er al niet uit.

AUDI

Onze nieuwe overbuur rijdt er graag in rond, in zijn Audi van 1970.

Die Audi is ouder dan de trotse eigenaar.

Je hebt er heel ander gevoel bij als je ermee rijdt, veel panoramischer dan bij de meeste huidige auto's, zegt hij.

Wat ook opvalt: hoe fragiel deze generatie auto's er uit kan zien. Te beginnen bij de banden en de wielen. En het stuur en het dash-board. En die zeteltjes.

Zeggen dat dit model er op dat ogenblik - een sedan uit 1970 - stoer en elegant tegelijk moest uitzien om de concurrente met grote broer Mercedes aan te gaan. Audi en BMW hadden op dat ogenblik nog het imago van prutserige brol, nauwelijks beter dan een Frans pk'tje of een R-vierke van Renault.


SLAGEN AAN DE UNIVERSITEIT

Aan de faculteit politieke en sociale wetenschappen van de UGent hebben ze iets nieuws bedacht: studenten moeten examen afleggen na de eerste zes weken colleges.

Dat doen ze om hun studenten duidelijk te maken dat ze moeten studeren.

Iets wat ze niet genoeg beseffen en waarschijnlijk ook nooit genoeg zullen beseffen.

Zeker aan de faculteit pol & soc niet.

De notoire politicoloog, decaan en professor De Vos die de faculteit leidt - en ook de feitelijke chef is van de afdeling politieke uitlegkunde van de VRT - beseft niet goed wat hij die studenten aandoet.

In zijn eerste college overdondert hij ze met een jaarlijks in te vullen bekende politicus - altijd benieuwd wie het zal zijn - en dan moeten, na zijn eigen vijf colleges, de studenten reeds een examen afleggen.
Die gasten zijn nog maar pas bekomen van hun dopen of ze moeten al ernstige academische antwoorden verzinnen over colleges waar ze nog niet klaar voor waren.

Een mens vraagt zich af hoe kort het geheugen van een student nog moet zijn.

Volgende stap: bij het begin van elk college krijgt de student een examenblad waarop een aantal meerkeuzevragen staan die de student moet aanvinken en op het einde van het college in de examenbox mag droppen.

De politiek en de sociologie van de volgende generatie zal er baat bij hebben.

GIJ ZULT LATER OPSTAAN


?

Eén of andere studie heeft uitgewezen dat studenten, houdt u vast, pas operationeel zijn rond 09:30.

De studie is van Limburgse makelij, zou voornamelijk Limburgse studenten in het onderzoekstaal geteld hebben, en zou dan ook in Limburg verder zijn aanbevelingen laten uitwerken.

De lessen zullen er op de hogescholen ten vroegste om 09:30 beginnen.

Scholieren worden verondersteld om 08:30 paraat te staan ; studentenhersenen beginnen - volgens de Limburgse studie - een uur later op gang te komen en in het latere beroepsleven, als ze daar ooit aan toe komen, moet dat terug om 08:30.

Rare cyclus kennen ze daar in Limburg.

Worden de lessen dan ook een uur langer gerokken ?

En zal dat niet voor een zware onoverkomelijke psychologische druk zorgen als de afgestudeerden het normale ritme weer moeten gewoon worden ?

Willen we daar eens een Europees referendum rond houden ? Eerst over zomer-vs wintertijd en dan over het Limburgse voorstel: we beginnen maar om negen uur dertig te werken. In principe enkel de intellectuelen onder ons. 

In Scandinavië zitten de meeste actieven reeds voor acht uur aan hun werktafel. De niet actieven ook. Om vier uur kunnen allen dan met hun kinderen nog leuke dingen doen.

Die voeden ze dan op tot wakkere burgers.