MIJN DAGBOEK

We zijn exact 115 dagen voorbij de beruchte 13-e maart.
Op mijn site staan iets meer foto's; dus ik ben gewettigd om het een foto-dagboek te noemen. (klik)
Een dagboek dat eindigt waar het allemaal begon.

Ik heb foto's genomen op plaatsen die ik regelmatig frequenteer. Hoe anders ?
Was ik beroepsfotograaf, dan was ik tot in de catacomben gekropen om al het leed en de ellende van het virus vast te leggen.
Of op die plaatsen waar de ondraaglijke lichtheid van ons bestaan pijnlijk ondraaglijker werd. 

Nu kon ik alleen maar vastleggen wat ik rond mij zag gebeuren.
Wat moeilijker is: vastleggen wat onverantwoord gedrag is maar dat zouden dan foto's kunnen zijn die voor 13 april genomen waren.

Ik hoop dat ik over een paar maanden niets meer kan vastleggen dat ons aan deze tijd herinnert.


HET IS NOG NIET VOORBIJ

Elias getuigde vorige woensdag in het VRT journaal (klik) over hoe moeilijk hij het had om te ademen.

Elias zat in mijn studentengroep 'LEIDING GEVEN & ONDERNEMEN'.
Vanaf het ogenblik dat we in lockdown gingen, had het virus hem ook te pakken.

Het is een verhaal van vallen en opstaan. Een uur les volgen via zoom was hem al te zwaar.

Een knappe twintiger, instructeur surfen, architectuurstudent met ideeën en gezonde ambities.
Zie hem nu al weken sukkelen met zijn ademhaling.

Hij had zich veel voorgesteld behalve dat hij rolmodel zou zijn om de jongeren te waarschuwen.

Ik wacht op een telefoontje van hem.
Om eens in Zeebrugge te gaan kijken hoe goed hij weer kan surfen.


Daarom, deze oproep aan iedereen.
Draag mondmaskers.
Uit veiligheid.
Als statement.
Omdat het erger voorkomt.

En dat het helemaal niet zo lastig is als tegenstanders beweren.
Ik kan het weten.

Uw vrijheid, dat is uw keuze om voor elkaar zorgen.

LEIDERS EN TIME-MANAGEMENT

U kan maar beter geen boeken lezen over time-management.
U spaart alvast die tijd uit.
Een zekere Donald Roos heeft gedacht ons ermee te moeten uitdagen:
Don't read this book. Time Management for Creative People.

Als ik studente Camille D. mag geloven kon ze beter de eerste hoofdstukken overslaan en slechts de laatste lezen. Bij veel andere boeken is dat net omgekeerd.
Schrijvers, ze leren het nooit een paar hoofdstukken uit hun boeken te schrappen.
Dichterbij, dichters ook.
En columnisten en bloggers. 

Uw falen in de time-management discipline ligt overigens niet bij u.
Het zijn de anderen die uw tijd stelen.
Vraag het hen maar.
Zij zullen precies hetzelfde zeggen, over u.

De fameuze lijstjes die u moet afvinken, te beginnen met de taken die u het snelst kan afhandelen om te eindigen met die éne taak die al lang had moeten af zijn maar waar u minstens drie dagen in afzondering zou moeten blijven.

Gaan we dat zo oplossen ?
Gooi het roer eens om.

Maak en DON'T DO LIST OP.

U zal zien hoe het helpt.
Lees geen mails, laat staan dat je ze zou beantwoorden.
Zeg dat uw mailbox helaas vol zit en vraag in uw automatic reply of ze hun vraag gewoon per post willen versturen.

Ga niet meer naar vergaderingen.

Hou face to face gesprekken.
Liefst bij een wandeling door het park.

WEG MET LIEVEN BAUWENS

Het is niet enkel Leopold II die met zijn standbeelden onze gezuiverde geesten ontsiert.

Lieven Bauwens, door de Gentenaars zogezegd in het hart en op de handen gedragen, dat hij 1848 een standbeeld kreeg.

Maar zeg eens, door wie wordt Lieven Bauwens op die manier nog gedragen ?

Hij was een dief, een spion, een aftroggelaar, omkoper, een lafaard.
Toen de Engelsen die hij had weten omkopen opgepakt werden in Hamburg keek hij de andere kant op; nam meer dan duizend gevangenen in dienst om in de Rasphuisstraat ze voor een niemendalletje voor hem te laten werken.
Dat voorbeeld ging toen de wereld rond als een modelgevangenis. Een voorbeeld voor alle andere gevangenissen ter wereld.

Ter dood veroordeeld in Engeland werd Lieven Bauwens toch een jaartje burgemeester dank zij het stemrecht voor diegenen die belastingen betaalden en dat waren er toen niet zoveel.
Na dat jaar richtte hij de ene fabriek na de andere op in leeggelopen kloosters en met het geld van anderen. Een paar jaren later ging alles wat hij ondernam failliet.
Niemand was nog geïnteresseerd in zijn vernieuwende voorstellen.
Berooid en zonder één cent stierf hij in Frankrijk.

Ze mogen spreken van Leopold II. Lieven Bauwens was geen haar beter.
En daar hebben wij dus nog altijd een standbeeld van.
En ook een building, een overzet, een E-crane en een Bed & Breakfast, allemaal naar dat,  euh ... ettertje genoemd.
Hoe vertelt een geschiedenisleraar over Lieven Bauwens ?
En een leraar godsdienst ? Of een leraar ethiek en moraal ? Zedenleer ?
Al eens gedacht een pot rode verf ?
Al eens gedacht aan die stadsgidsen die het straks weer mogen uitleggen aan de Britse toeristen dat het ons zo spijt ?

Gents Stadsbestuur: al eens gedacht aan een bordje ernaast met onze excuses ?

Sorry for this betrayal.
We understand you finaly left us.
Can we talk about it ?


LEIDING GEVEN / NEMEN

Examineren in coronatijden, ik kan het met niets anders vergelijken dan garnalen pellen met winterwanten aan.

Ik zit hier met vijftien architectuur- en interieur-architectuurstudenten op mijn scherm. Elk brengen ze op een persoonlijke manier verslag uit naar hun zoektocht van wat binnen afzienbare tijd van hen verwacht zal worden: ondernemer- en leiderschap.

Normaal waren ze met zestien maar één student sleurt zich al weken met vallen en opstaan door een gevecht met corona. Hij wil zo graag zijn verantwoordelijkheid nemen en erbij zijn, maar valt keer op keer neer, geveld door koorts en een ondraaglijke vermoeidheid, hoesten en zich bar slecht voelen.

Hij verdwijnt achter de schermen van de statistieken die ons doen geloven dat we er bijna vanaf zijn.

Neen dus.

Ik heb mogen geven wat ik dacht wat hen op weg zal kunnen helpen; ik heb ontzettend veel meer terug gekregen door naar hun zoektocht te mogen luisteren.

Met uw goedvinden breng ik daar nog verslag over uit in mijn volgende blogs.

CORONA BEZINNING

Ik hoor veel mensen zeggen dat het na deze crisis anders zal moeten gaan.
Niet meer lopen maar gaan.

Ik hoor ze dat graag zeggen maar deze maatschappij leefde aan een zeer hoge snelheid tegen een veel te subtiel economisch evenwicht.

Subtiel en vooral ook fragiel.

Iedereen wordt uitgenodigd om erover na te denken.

Of te bidden.

Zoals in de Sint-Baafskathedraal.

Ik ben er gaan bidden voor een filosofische foto.


Kijk ook eens op mijn corona-dagboek. (klik)

FERDINAND SCHLICH

Er zijn een paar architectuurstudenten die hun diploma danken aan Ferdinand omdat hij ze uit hun sloot vol onvoldoendes sleurde.

Dat heb ik een aantal keren mogen meemaken op de deliberaties.
Lode Janssens, onze directeur, had een zeer goed systeem bedacht om de deliberaties op een ordentelijke manier te doen verlopen.

Het systeem was zo eenvoudig en doorzichtig dat men zich kon afvragen waarom nog nooit iemand eerder er op gekomen was.

Maar om zaken eenvoudig op te lossen moeten u niet altijd bij een architectuurinstituut aankloppen.

Het systeem ging van hoog naar laag. Eerst kwamen alle studenten aan bod waar er geen probleem mee was. Zo waren er niet veel, maar soit.

Dan kwamen alle studenten waar er absoluut niets mee aan te vangen was. Dat waren er soms verrassend meer dan we dachten.

En dan kwamen de delibereerbaren aan bod.
Eerst die met één negen.
Dan die met twee negens.
Dan die met één negen en een acht.
Dan die met twee achten.
Of nog, iemand met één zeven.

Dan waren we uitgedelibereerd.

Enfin, dat dachten we want toen kwam Ferdinand aan het woord.

Dat was geen ge-ijkte procedure.
Ferdinand nam gewoon het woord.

Het woord nemen was veel gezegd.
Het was meer theater. Passioneel theater.
Dat we die, die en die studenten zeker niet mochten laten vallen want die gasten. die hàdden het. Die ademden architectuur. Die leefden ervoor. En hij wist wel, die onvoldoendes zag hij ook wel, maar welke talenten zouden we hier niet laten schieten door die gasten daarvoor tegen te houden. Beseften wij dat wel ?
Enfin dat ging zo nog een paar minuten door tot wij hem geloofden, want als er één collega leefde voor architectuur, dan was hij het wel.

Reeds van in mijn studententijd klonk zijn stem boven alle discussies uit. Passioneel, beangstigend emotioneel en hyper rationeel als het tot uitvoeren kwam.

Getuige zijn eigen woning. Daar is zoveel over nagedacht, getekend en hertekend. Niets teveel, niets te weinig, alles logisch in elkaar.

Hij was sterk beïnvloed door Lampens. Erger, hij aanbad Lampens. Maar hij voegde er een rationele dimensie aan toe. Die van het bouwen zonder afval.

Er zijn overigens niet zoveel architecten wiens woning bij leven al op de erfgoedlijst komt te staan.

Architect zijn, dat was voor Ferdinand Schlich de kruising tussen technische beheersing, evenwichtige volumes, oog voor de omgeving, verbeelding.

Ik vond maar één foto van Ferdinand Schlich: voor het bord in zijn lessen constructie.

Ik maak mij nu de bedenking: van weinig mensen zijn er goede foto's te vinden over hoe ze in hun werk staan. Van mijn collega's dus ook niet.

Ik denk dat ik daar iets aan ga doen.



CULTURELE CORONATIJDEN

Ze klagen steen en been, de podiumkunstenaaars.
Ook de niet-kunstenaars die iets met podia doen.

Vrijdag 23 mei 2020 om 18:006 hoorde ik de lucht opklaren aan het station. Een saxofonist met een muziekcanon dat jazzy nummers spuide, luidde het begin van het einde van podiumlock-down aan.

Er zijn wel meer kunstenaars die onze straten voorzagen van klanken. 

Gratis.

Deze man doet het niet gratis.
Er mag een geld in zijn saxtas gedropt worden.
In het nieuwe normaal gaan we terug naar het oudst gekende verdienmodel.

Op veilige afstand.
Tussen beide monden is er 250 cm. Ik heb dat nagemeten aan de hand van de tegels.

Ik vroeg de man naar zijn naam.
Max Sax antwoordde hij.
Ik geloofde hem.

Ik had ook een andere foto kunnen selecteren.
Tonen hoe onverschillig
mensen Max Sax voorbijlopen.

Er is nog meer te zien op mijn CORONA DIARY (klik).

KONINKLIJKE BALKONS

Waar ik tot mijn dertiende woonde had ik een balkon aan mijn kamer.

Dat balkon diende om naar de koning te zwaaien als hij zou voorbijkomen in zijn prachtig glimmende Mercedes 600. Een Pullman.

In de straat waar ik nu woon heeft zowat elk huis op de een of andere manier een balkon. Behalve die paar nieuwbouw appartementen en één façade die in de Hollandse Nieuwe Zakelijkheid gebouwd is. Een mens vraagt zich af wat die Nieuwe Hollandse Zakelijkheid hier is komen doen.
Soit.

Die balkons hebben nu wel hun nut bewezen.
Elke avond zette mijn overbuur Donat zijn muziekkanon buiten om ons aan het klappen en meeklappen te krijgen. Erg moeilijk was dat niet.
Klappen op muziek lukt ons redelijk en enthousiast zijn ook.

Op zondagavond gaf Kris op zijn elektrische piano het beste van zijn zenuwachtige zelf.
Maar zeg maar eens tegen iemand die piano gaat spelen voor zijn buren dat hij niet zenuwachtig moet zijn. 

Gisteren zondag heeft hij - na gezamenlijk overleg - er een slotconcertje van gemaakt.
Het is nu wachten tot we er samen op kunnen klinken.

En herdenken. 

Eén bewoner van onze straat is aan het virus overleden.



Foto's van mijn coronadagboek: klik hier.

STOMME REIGER

Ik ga dat hier niet nog eens uitleggen waarom ik in mijn voortuin een vijver heb aangelegd. Het resultaat was een vijver vol karpers en karpertjes van diverse grootte, kleur en vorm.
Veel van die karpers waren echte aanstellers waarbij vaak meer staart, oog of vin te zien was dan lijf. Of zelfs een combinatie van die drie extravagantigheden.

Tot groot genoegen van grootouders en de kinderen van hun kinderen.

We hadden een vijftal XL exemplaren, een twintigtal S en een veertigtal XS.

Hadden.

Vier van de XL exemplaren heeft de reiger - mannetje of vrouwtje, interesseert mij niet - verleden jaar al naar binnen gewerkt.

Dit jaar heeft hij op in die paar corona-weken, de hele rest van de visvijver naar binnen gekapt.

Dat vind ik zeer stom van dat beest. Hij (?) werd alsmaar stoutmoediger, trok zich van de passanten niets meer aan en wachtte gewoon tot wanneer elk ander levend wezen zich op viermaal de normale social distancing bevond, om zich dan weer vol en vet te vreten.

Dat stomme beest kan dus niet wachten tot mijn vispopulatie een normaal aangroeicijfer bereikt heeft om dan gedurende jaren zich te kunnen voeden.

Dat stomme beest heeft altijd lak gehad aan wiskunde, kent niets van breuken laat staan van reproductiecoëfficënt.

In de dierenwereld is het zo dat de ene soort de andere opeet zodat het evenwicht bewaard blijft, als de mens er hem niet al te veel mee moeit. Zo eten kleine visjes algen en grote vissen kleine vissen. Mijn vissen aten vooral van die korrels van in den Aldi.
Als reigers vissen eten, wie eet dan die reigers vroeg ik mij af.

Mijn kleindochter Jana wist het antwoord: vossen en bunzings. Twee dieren die hier in mijn verstedelijkt milieu niet veel voorkomen. Welke dieren vossen en bunzings opeten interesseert mij ook niet.

Tiens, reiger met rijst en curry, zou dat lekker zijn ?  Zonder ananas erbij.