LINTEEL

Wie voor sociale huisvesting werkt weet dat er zuinig met de schaarse middelen moet omgesprongen worden.

Een vlak linteel, gemetst op een L-ijzer is zowat de profijtigste oplossing.

Maar we zijn hier toch in een landelijke gemeente, moet de architect van dienst gedacht hebben, dus spannen we er toch nog een boogje in metselwerk boven.

Zeg nu nog dat we geen schitterende architectuuropleidingen hebben.


ZOMERBEELDEN - TRADITIES



Jaarlijks bij het bloeien van de kerselaars zijn Japanners niet te stuiten. Die vrouwen hier laten zien wie de baas is. Tradities geven zekerheid. Vrouwen van deze generatie laten zien wie de baas is.

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - ZEN


Als je Zen volkomen begrijpt, als je geest de ultieme vrede bereikt heeft, dan leef je zoals je zou moeten leven.
De waarheid over Zen is, voor een heel klein beetje slechts, dat het alledaagse, monotone en inspiratieloze gemeenplaatsen verandert in kunst, vol authentieke ingesloten creativiteit.

D.T. Suzuki. 
Honda Machi - Kanazawa
Architect Yoshio Taniguchi.

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - JAPANS LANDSCHAP


Ruimtelijke ordening ziet er in Japan iets meer geordend uit dan bij ons. Bouwen in het buitengebied is er een even individuele aangelegenheid dan in Vlaanderen, maar beheerst.

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - VUILBAK


Kunt u zich dit inbeelden bij het verlaten van de trein in Brussel-Zuid ? Als iedereen uitgestapt is gaat de kuisploeg nog eens het treinstel op om te zien of er nog ergens papiertjes liggen. Overbodige handeling eigenlijk, tenzij er 'vreemdelingen' aan boord waren.

Alles is tot in de puntjes georganiseerd, want treinen vertrekken hier op de seconde precies.

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - SNELTREIN


Grootvaders zijn overal ter wereld dezelfde. Treinconducteurs kunnen wel verschillen van werelddeel tot werelddeel.

 Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.


ZOMERBEELDEN - ONTSPANNING


De boog kan niet altijd gespannnen staan. Na een hele dag achter een computerscherm is het tijd voor wat ontspanning. U moet zich hier nog een oorverdovend geluid bij willen voorstellen, van sirenes, piepen, schoten, jiiiiiiipp, vroooooaaap, hiiiiiii, pfiiiewpfiiiewpfiiiew, duuuuduuuuduuuu ...

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - PRIVACY


Ik heb nog niet zoveel plekken gezien waar zoveel mensen samenwonen - negen woonunits op 553 m2 / slechts 458 m2 terreinoppervlakte - met zoveel respect voor privacy, vrije ruimte en groen. Een oefening in soepele architectuur. Hier was Nikken Sekkei meer plastisch chirurg dan architect.

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - DAKPANNEN



Ik denk dat hierover lang nagedacht geweest is; ik vermoed dat er zelfs over gefilosofeerd werd. En dan de stap toch durven zetten. De keizers van het verfijnde licht asymmetrische design: dakpannen die de sneeuw een tijdje vasthouden voor ze zomaar van het dak afglijdt.

Ik mag ze graag, die Japanners.

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - ONKRUIDVERDELGERS



Sinds de zware crisis in 1999 zijn er in Japan een hoop jobs bijgekomen die het openbare leven onkruidvrij houden.
Er is weinig aan te doen. Als je geen onkruidverdelgers wil spuiten, dan moet het maar met de hand. Als deze regering haar zin krijgt mogen ze dit doen tot hun éénenzevenstigste. De pensioenleeftijd wordt er opgetrokken. Onkruid vergaat niet.

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - GROEPSGEVOEL


Het is geen concept. Het voelt geruststellend om ergens bij te horen. Leeftijd, kledij, uitrusting, haarkapsel, het klopt over heel de lijn. Momenteel gaan er in de Japanse regering stemmen op om de pensioenleeftijd op te trekken tot 71 jaar. Zouden deze jongeren deze regering steunen ?

 Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - CONTRASTEN



Mochten mensen een boom moeten maken, hij zou er nooit zo uitzien. Ik vind het al goed zo. Als we ramen maken moeten we zeker geen bomen willen imiteren.

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - GELUIDSABSORPTIE


De man kijkt verbaast rond zich heen. Onze hersenen worden lichtjes ontregeld als we in ruimte komen waar het abnormaal stil is. Alsof je jezelf een beetje tegenkomt. Luid praten is er zinloos. Tegen zoveel geabsorbeerde stilte is niemand opgewassen. Let op de gaatjes op de achtergrond.

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - STOFZUIGEN



Ik denk dat er maar één land is waar ze zo maniakaal hygiënisch omgaan met hun producten. In deze Japanse tweedehandsboekhandel worden elke dag de boekenbakken ontdaan van stadsstof. Het is al een grote sprong voorwaarts dat hiervoor draagbare handstofzuigers bestaan.
Had Kennedy niet gekozen om voor 1970 op de maan te landen, die handstofzuiger was er nooit gekomen. Echt waar.

Waarom vieren we alleen ronde getallen ?
Dit is de 555-ste post op deze blog. 

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

ZOMERBEELDEN - GEVELUITSNIJDINGEN



Hier zijn twee verschillende architecten aan het werk geweest. Ze hebben all twee een andere visie op omgaan met licht. Een normaal mens noemt zoiets ramen; bij ons op de faculteit houden ze het op geveluitsnijdingen.

 Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.


ZOMERBEELDEN - DROOGTE


 Deze foto is genomen vlak na Pasen en het ziet er al droog uit. Gras hoort groen te zijn in onze naar perfectie strevende wereld. Maar we zullen er mee moeten leven dat het er alsmaar droger zal uitzien. Tenzij we het vervangen door kunstgras.

Tijdens de zomermaanden leg ik potloden neer om even te rusten en publiceer ik enkel foto's uit mijn geheugenkamer.

MOBISCORE EN ANALFABETISME

In West-Vlaanderen zijn ze met die mobiscore lelijk in hun gat gebeten.
Vooral die burgemeesters en hun schepenen.

Jaren aan een stuk hebben ze royaal proberen in te willigen waar hun kiezers om vroegen:
een bouwvergunning. 
Dat kost niet veel voor die gemeenten en hun mandatarissen, en ze winnen er stemmen mee.

En wat ze daar de bouwsector noemen, is ook content.

De publieke kosten, dat zijn zorgen voor later.

Dan is het plots van, tiens, we hebben hier meer dan honderd kilometer gemeentewegen te onderhouden om al die verbouwde hoeves te bereiken. De grachten erlangs moeten we ook scheren. Die kiezers willen ook een openbaar zwembad, en een bibliotheek en een cultureel centrum en regelmatig een festival en een vernieuwd dorpsplein en een speeltuin en de klassen, die moeten ook vernieuwd worden.

En die van Brussel zouden willen dat we meer fietspaden aanleggen. 

Dat zijn lastige vragen voor een karige toelage uit het gemeentefonds. Daar in de Westhoek zijn die maar een zesde van wat die rijke steden krijgen. Probeer het daarmee maar te rooien.

Ik zie het al gebeuren.

Eerst snoeien in de basisschooltjes: niet genoeg kindjes gemaakt op de lange winteravonden of in de zomer achter de hagen. Sluit die drie klasjes maar.
De krantenwinkel sluit ook; gedaan met de gazetten en de wekelijkse boekskes.
De operatoren snoeien ook in hun budgetten: geen 4G, ze schakelen over op GG. (Geen G)
De banken halen hun verdeelautomaten weg.
De belbus komt niet meer.
De bibliotheek: sluiten.
Hulp bij het invullen van de belastingen: gedaan.
Een plaatselijke tentoonstelling: geen sponsors meer.
In het parochiaal centrum: vorig jaar was daar de laatste theatervoorstelling.

Ik zeg het hier niet graag, ik ben ook niet zo
goed in voorspellingen maar u voelt het al komen: analfabetisme dreigt weer de kop op te steken.

WERFCONTROLE - CIRCULAIR


De nieuwe economie zal er één van recycleren zijn. 
Alles wat we gebruiken niet zo maar weggooien maar minstens een tweede leven geven.

Recycleren is out. Nu moet het circulair zijn. 
Alles verdwijnt in een cirkel en komt terug boven uit een cirkel. 

Veel industrieën zijn daar momenteel keihard mee bezig. 

Tenminste, dat zeggen ze toch om ons een beetje gunstig te stemmen. 

Die overdaad aan verpakkingsmateriaal komt mij vele malen mijn strot uit. 
En het uwe wellicht ook.

Ik wil hier hulde brengen aan de pioniers van het tweede gebruik

Hier ziet u hoe men gebruikte cementzakken op een eenvoudige wijze oppropte om te hergebruiken als voor eeuwig verloren gewaand bekistingsmateriaal.

INKT

In mijn bureau heb ik een lade waarin een doosje zit, en dan nog een bakje voor paperklipsen, gommetjes, naamkaartjes en een voorraad nietjes. Daaronder zit een oud versleten etui en daarnaast een oude passerdoos, een dymo drukkerspistool, een fototoestel dat ik niet meer gebruik, een pak goedkope stylo's die nooit geschreven hebben, wat linealen en helemaal onderaan op het einde van de lade een pakje met nog niet gebruikte inktpatronen voor mijn vulpen.

Ik dacht dat ik zowat de enige was op aarde met zo'n lade, maar een mens kan een beetje hovaardig zijn en denken dat hij in alles uniek is.

Die inktpatronen zitten daar al ruim vijfendertig jaar en wat zie ik : de helft van de inkt is weg.

Bij eentje is het bijna ad fundum.

Ik kan u verzekeren: de glazen kogel sluit nog steeds het patroon af en er is geen gaatje te bespeuren in het poly-ethyleen. Tenminste, ik denk dat het poly-ethyleen is.

Er zijn ook geen inktsporen te zien in mijn lade. 

Wààr is die inkt nu naartoe ?

Dat fenomeen, als we dat al zo mogen noemen - diefstal is een correcter woord -  die diefstal is niet exclusief bij die patronen van het merk Pelikaan; dat is ook zo bij de Parker-patronen.

Ik heb het wel zo een beetje gehad met de inktindustrie. Naast het feit dat ik mij opgelicht voel, wil ik het nu echt wetenschappelijk weten: waar is die inkt naartoe ?

Er is al genoeg verspilling.

WERFCONTROLE - OPVROEDKUNDE


Toen ik afstudeerde waren er in mijn richting twee en een half meisjes op een geheel van tien studenten. 

Slechts twee en een half.
Ik wilde wel dat er meer waren geweest, maar dat was toen nu eenmaal zo. 
De concurrentie was groot.

Dat is ondertussen flink veranderd. 

Nu zijn er minstens zes komma achttien meisjes op tien afstuderende architecten en negen komma drieëntwintig op tien bij de interieurarchitecten.

Het lijkt daar wel een opleiding vroedkunde.

Dat merkt u ook op de werven.

De kledij is op werven op twee generaties tijd serieus veranderd. 

Kijkt u maar eens welke elegante werfschoenen deze interieurarchitecte aan heeft en hoe lomp deze van de mannen gebleven zijn.

WERFCONTROLE - CRISISCENTRUM

We staan er niet bij stil maar zelfs in een kleine woning zitten er heel wat buizen en leidingen.
Het lijkt wel een janboeltje zoals u het hier ziet maar weest gerust, het komt allemaal goed.

Er zijn een paar afspraken: de witte leidingen, daar jagen we elektriciteit door en links onderaan ligt nog een hele wikkel te wachten. Dat deel is nog niet af; er komt nog een pak bij.

Rood, dat weet u, dat is voor het warm water, blauw voor het koud en dan ziet u ook wat paars ertussen: dat is voor lauw water. Dat is een nieuwigheid.
De groene leidingen is voor het bewateren van de groenvoorzieningen. Nog een nieuwigheid.

Geel is voor ontvlambare lucht, gas noemen de meesten het en die zwarte leidingen is voor aanvoer van water, van voor de teller. 

Het lijk zo stilaan op een crisiscentrum of een orgaan waar heel veel bloed naar toe stroomt en heel veel zenuweinden herbergt.
Een soort G-SPOT.

PROCLAMATIE


Proclamaties zijn hoogtepunten in een mensenleven. Zowel voor de promovendi als voor de ouders van de promovendi.

Promovendus zijn heeft een beperkte houdbaarheid.

Studenten die het eerste jaar instappen denken nog niet aan die status. Het is een plechtige communie of lentefeest dat nog zover ver weg ligt.

Hier zitten de promovendi te wachten. Ruim honderd studenten met hun lief, hun ouders. Mogen hun co-ouders ook komen ? Hun broers en zussen ? Hun co-broers en co-zussen ? Hun grootva of grootmoe ?
 
Niet gemakkelijk. Vindt maar een kathedraal waar zoveel volk in kan. En de budgetten voor de catering.

Zenuwachtig zijn ze nog een beetje. Ze weten wel of ze er door zijn; nu is het nog wachten op de graden. Met kleine voldoening, sommigen met grote voldoening, met onderscheiding, grote onderscheiding, grootste onderscheiding of grootste onderscheiding cum laude.

Er is een tijd geweest dat er ook afstudeerden met advocaat. Maar faculteiten zijn slimmer geworden.
 
Er is ook een tijd geweest dat de afroeping van hoog naar laag werd gehouden en dat studenten op die proclamatie nog niet wisten of ze geslaagd waren. Toen zag je vraagtekens op sommige gezichten verschijnen. Hadden ze niet goed geluisterd ? Had de decaan hun naam overgeslagen ?
Was er niet ergens nog een categorie waar ze konden onderdak krijgen ?

Enfin, drama’s alom. U moet zich dat inbeelden: op wat kon er nu nog geklonken worden ? Waarvoor zouden de handen nog tegen elkaar gaan ? En ramp o ramp, het restaurant was al gereserveerd.

Om deze situaties te vermijden werd een commissie opgericht die de proclamaties in goede banen zou leiden.

Er worden bij ons veel commissies opgericht om gênante situaties te vermijden.

Conclusie: niet geslaagden worden op voorhand verwittigd dat ze niet hoeven te komen en ze de reservatie in een restaurant beter wat uitstellen. 

De afroeping loopt nu van laag naar hoog en als je je naam in het begin niet hoort, wordt het risico op een graad alsmaar hoger.

EEN GANG

Architecten vinden gangen maar plaatsverlies.

Hun opdrachtgevers ook.

Daarom zijn gangen altijd op hun smalst. Of eng.
Of een combinatie van beiden.

Gangen vinden architecten maar engerds. 

In deze woning Michaux ontworpen door architecten Jacques Dupuis en Albert Bontridder (klik), is de gang ook smal maar niet eng.

Door de bajonetbeweging en dat koepeltje op de juiste plaats, wordt die gang niet meer bang van zichzelf.

LA GARE DE MONS

Wat u hier ziet lijkt op een slagveld en is dat ook.

Mons, net zoals alle andere provinciehoofdsteden, zat vijftien jaar geleden al, te hunkeren naar een nieuw station. Mechelen - tot nader order gewoon de zetel van het aartsbisdom is, maar daarom nog geen provinciehoofdstad - zou ook een bescheiden nieuw station krijgen, dus waarom ook Mons niet.

Mons zou ook in 2015 culturele hoofdstad worden en daar mocht een nieuw station niet ontbreken. Cultuurfreaks, dat is algemeen geweten, komen en masse met de trein.

Het voormalige station dateert van 1950 en in de ogen van de NMBS is dat voor een station al een respectabele leeftijd. Niet alleen de werknemers gaan daar vroeg op pensioen.

Het station van Mons telt op normale werkdagen, zoals er veel normale werkdagen zijn in Wallonië, 10.000 eenmalige reizigers per dag. Voor een Waalse stad is dat behoorlijk veel. Ter vergelijking: Brussel-Zuid 110.00, Brussel Noord 60.000, Brussel-Centraal dat halfweg ligt kent het gemiddelde van die twee en Gent Sint-Pieters: 56.000 éénmalige reizigers per dag. Daarmee hebt u de grootste aantallen voor heel België gehad.

Er werd dus in 2006 een wedstrijd uitgeschreven en de winnaar was andermaal architect Santiago Calatrava.

Nu moet u niet te veel psychologisch en ander doorzicht hebben om te voorspellen dat met die meneer bouwen, per definitie de moeilijkheden ongevraagd op u afkomen. Mochten de achtbare leden tijdens het jureren al niet doorgehad hebben dat ze bezig waren een Calatrava te primeren, dan moeten we ons niet te veel illusies maken over de architectuurkennis van de juryleden.

Maar goed, Calatrava was de uitverkorene. Vandaag weten ze bij de NMBS op geen 50 of 100 miljoen euro na evenmin als in welk decennium ze daar in Mons eindelijk een station zullen hebben.

Het begon al kort na de wedstrijd toen een zekere Elio Di Rupo, voorzitter van de PS, Eerste Minister van België en burgemeester van Mons zich met de plannen begon te moeien en heel de passerelle van het breed uitgevallen spoorwegemplacement begon te verleggen.

Zoals u weet telt het station van Mons meer dan 18 sporen. Dat moet op Schaarbeek en Charleroi na, zowat het grootste aantal sporen naast elkaar zijn in een station. Ze kunnen daar niet aan doen. Dat groot aantal dateert van periode waarbij veel kooltreinen langs Mons de rest van het land bevoorraadden met 's lands gesubsidieerde energiebron.

Men zou kunnen denken dat bij de aanpak van het station er een paar overbodige sporen zouden sneuvelen waardoor andere ontwikkelingen op het emplacement mogelijk zouden kunnen gemaakt worden, maar blijkbaar leeft daar het idee dat ze die sporen in de toekomst nog eens hard zouden kunnen nodig hebben.  Soit.

De aanpassingen, gevraagd door Di Rupo, hebben wel een aardig centje gekost.  Het station zou plots van 38 miljoen naar 150 miljoen Euro evolueren. We denken niet dat het station van Antwerpen een prijsaanpassing gekend heeft in dezelfde verhoudingen. Voor dat van Luik zouden we dit vermoeden niet durven herhalen.

Na veel sofawerk is de aanbesteding voor de uitvoering er dan toch gekomen en in 2014 zijn de werken gestart. Eerst het station afbreken, dan de sporen en de perrons voorzien van voorlopige passerellen, dat vraagt wat tijd.

Ik heb ondertussen wat ervaring met spoor 8 in Gent Sint-Pieters, dat ook bediend wordt door een voorlopige constructie, die men bij de NMBS trappen noemt. Als het mij enigszins mogelijk is, neem ik een trein met een andere bestemming die spoor 8 niet aandoet. Zo ben ik al eens in Milaan terecht gekomen.

Ik kan mij zo ondertussen een beeld vormen van hoe de Montois zich moeten voelen. Ik begrijp het volkomen dat ze daar niet meer met de trein naar hun werk willen sporen. En de auto is sinds de opkomst van Ecolo, niet echt een waardig alternatief.


De werken zijn toegewezen aan C.I.T.-BLATON, een goede aannemer die ze bij de NMBS ook goed kennen om hun goedkoopste biedingen en hun doorgedreven  kennis en ervaring omtrent de waterdoorlatendheid van de lastenboeken van Eurostation. Die zijn zo lek als een mandje. Dat is gesneden koek om na iedere werfvergaderingen een paar aangetekende brieven te sturen naar het opdrachtgevend bestuur en het ontwerpbureau, om te duidelijk te maken dat de komende werkzaamheden niet kunnen uitgevoerd worden tegen de vooropgestelde prijs wegens onvoldoende juiste gegevens in het bestek en meetstaat. Zeker bij een werk van Santiago Calatrava. B-POST heeft daar een goede klant aan waardoor het directiecommittee van beider instellingen jaarlijks rond nieuwjaar een kistje wijn mogen verwachten.

Resultaat: de relatie tussen de aannemer en de NMBS zijn in die mate van ontbinding, dat midden januari 2019 de aannemer zijn werfkranen is komen weghalen. En als een aannemer zijn kranen van een werf weghaalt, dan weten we dat daar de komende jaren niet veel verandering in zal komen.

In Mons en omgeving zijn ze al meerdere succesprojecten gewoon (klik) maar het station zal toch zeker een eervolle vermelding krijgen in de categorie ... ja, bestaat er wel een categorie voor dit soort slagvelden ?

Sophie Dutordoir heeft inmiddels Eurostation opgedoekt, na hun succesrijke projecten in Jamaica. Wat ervan overschiet is ondergebracht bij Tucrail, het studiebureau van Infrabel, waarbij we ons kunnen voorstellen dat het dossier-Mons met plezier van het ene bureau naar het andere doorgeschoven wordt.

Voor 2040 hebben ze daar nog geen nieuw station.

Met dank aan collega Dirk Vanbecelaere voor het uitlenen van een paar van zijn foto's.




MIJN MOBISCORE IS 10 OP 10

Kijk, zoveel punten heb ik in mijn hele leven nog nooit gehad. Zelfs niet op de meest simpele toets. Het zal mij benieuwen om te horen hoeveel lezers onder u dat ooit wel gehad hebben.

Maar goed, beter laat dan nooit.
Hoe dat komt ga ik hier gevat proberen uit te leggen.

Ik heb hier drie bakkers, één beenhouwer, twee delicatessenzaken, een fruit- en groentenwinkel, wat kledingzaken, vier nachtwinkels, twee krantenwinkels, één boekenwinkel met wereldliteratuur, een exclusieve handtassenzaak, een centrum waar ze mijn phone weer aan de praat krijgen, negen restaurants waarvan drie vegetarisch, twee volkse cafés, één frituur en één frietkot, een bloemenzaak, een opticien, een psychologe en een waarzegger, een drankengroothandel waar je nog steeds niet met bankcontact kan betalen en waar BTW-bonnetjes en facturen onbekende documenten zijn, een weggeefpizzatent, drie apothekers en één café waar ik niet pas tussen de tooghangers, een kinesist en een tandarts, een rommelwinkel, twee artsen en één architect, een administratieve toren vol ambtenaren, drie kappers en één zaak die net het omgekeerde doet: uw haar verlengen. 

Dat en nog veel meer, binnen wandelafstand van max vijf minuten, en ik stap echt niet alsof er iets of iemand mij zit op te jagen.

Op acht minuten heb ik ook nog twee musea: één is zeer SMAKKERIG en het ander herbergt de Schone Kunsten met onder andere werk van de gebroeders Van Eyck. Niet slecht toch ?

Dan geniet ik ook dagelijks van een station met twaalf perrons, waarvan vier nog niet zo lang geleden vernieuwd zijn en acht waarvan we op tien jaar nauwkeurig niet kunnen zeggen wanneer ze vernieuwd zullen zijn. Ik beschik ook over drie tramlijnen die in zes verschillende richtingen rijden en dan nog een stuk of twintig buslijnen, maar wie mij een beetje kent weet dat ik zelden lijn.

Parkeren kan ik quasi altijd: voor mijn deur en gratis. 

Dagelijks mag ik hier zo'n 25.000 fietsers zien rondtoeren, maar er zijn slechts vijfduizend fietsstallingen. Dat is dus nog een werkpunt.

Van groen ben ik ook goed voorzien: om de zeventien stappen een boom, ook langs de overkant van de straat,  en dat in de vier belangrijkste straten rondom mij. Op het einde van de straat bloeit een kerselaar. Aan het station is er ook nog een groene gordel van platanen en binnen die hoger vermelde loopfastand beschik ik ook nog over twee parken; het ene is het Citadelpark, het andere is het Delphine BOËL-park.

Op zondag komen hier bioboeren en kaasstekkers hun producten rechtstreeks afzetten, een pak duurder dan in het aanpalend carrefourke, maar die radijzen en champignons smaken tenminste naar radijzen en champignons. Zo straf soms, dat onze overburen, als ze er teveel van gegeten hebben, naakt door hun huis beginnen lopen. Ik heb daar geen foto's van maar het is echt waar.

Het aanbod overtreft hier meerdere malen het eerste het beste champignon- en shoppingcentrum.

De voorzitter van mijn beroepsorde stoefte deze week op zijn faceboek dat hij in zijn Brussels voorstadje een score van 7, 3 haalde. Bij ons op de faculteit wordt dat afgerond naar 7, 0. Het is een beetje typische score voor voorzitters; dat ze al best tevreden zijn met een matige onderscheiding. Ik kan het weten, ik ben ook een paar keer voorzitter geweest van een aantal organisaties die zichzelf ook au serieux namen.

Daniël & Stephan
De burgemeester van Fleteren - Stephan Mourisse - maakte zich op faceboek ook druk omdat zijn gemeente 4,3 scoorde en zakte naar 3,3  mèt verfijning. In zijn zog ook heel wat inwoners van die West-Vlaamse gemeente. En ook zijn collega burgemeesters.

Kunnen die inwoners van een agrarische gemeente een potje zagen zeg.
En hun burgemeesters ook.

Ze wonen daar rustig, weg van alles, maar willen wel hetzelfde comfort zoals ik hierboven beschreven heb.
Stephan, dat kan dus niet. In de hoofdstraten van uw gemeente heb ik trouwens om de zeventien stappen ook nog geen dubbele rij bomen zien staan.

Stephan Mourisse, als bij ons op de faculteit een student zo'n score haalt, dan voeren we daar een voorzichtig heroriënteringsgesprek mee, desnoods in het bijzijn van het lief,  de ouders of co-ouders.

Het gaat u - lezer - niet aan waarom ik de burgemeester van Fleteren met Stephan mag aanspreken, maar hij maakte zich ook boos over de Vlaamse Bouwmeester.
Ik wil mij niet in die discussie mengen - ik heb al problemen genoeg - maar Stephan, het was toch één van de vorige Vlaamse Bouwmeesters die ervoor zorgde dat dat trappistenklooster in één van uw deelgemeenten zich uitbreidde en ervoor zorgde dat daar van over heel de wereld, nu mensen met hun auto daar naar toe komen gereden, om twee bakken bier in te slaan. Twee bakken. Wekelijks komen daar ook minstens twee motorclubs neerstrijken om er  minimaal twee glazen Sint-Sixtus in hun kelen te gieten.

Van overtollige verplaatsingen gesproken.

En dan hoorde ik op de radio een inwoner van Voeren ook klagen dat zijn score maar 0,6 was, maar dat hij zeer gelukkig was en zeer ontstressed, omgeven door groen.

Dat kan zijn, maar dààr zou ik pas stress van krijgen. Als u onthouden hebt over wat ik hierboven allemaal mag genieten binnen loopafstand, en dat ik daar in dat groen gebied daar volledig van onthouden zou worden, dààr zou ik een beroerte van krijgen.
Ziet ge mij al voor alles en nog wat de auto nemen ? 

En dan ben ik nog iets belangrijks vergeten: mijzelf niet meegerekend zijn de meeste bewoners en passanten hier echt vriendelijke en sympathieke mensen.



GRIET AESAERT

Ze heet Griet Aesaert en neen, haar leeftijd doet er niet toe.

Tot voor een paar jaar zat ze in mijn colleges over ondernemerschap weg te dromen.

Ze zou een café beginnen.

Dat heeft ze mij toen niet verteld maar zorgde wel dat ze haar studies architectuur afmaakte.

Ze werkte een paar jaren als architect maar dat, naast het vele gewroet, die opdrachtgevers die voor haar te ongevoelig en te eigenwijs het altijd beter wisten en opdrachtgevers die haar te ongevoelig en te eigenwijs vonden; dat vergde een dosis energie, te kostelijk om ermee door te gaan.

Ondertussen werd ze besmet door de liefde voor het leer.
En wie iets van leer kent, die weet dat leer u stevig kan besmetten.
Op het randje van een coma.

Koeienleer werd het.
En handtassen.

Nu maakt ze hand-made tassen voor vrouwen van vandaag, die  weten wat werken is en die ook weten wat vrouw zijn is.

Juist, dat soort vrouwen.

Want vrouwen die werken  denken aan minstens de inhoud van twee mannenbroekzakken, twee dito achterzakken, een binnenzak of twee, twee zijzakken en ook nog één pochettezakje; wel heel die inhoud vermenigvuldigt u maal drie à vier want dat is het volume en gewicht dat hedendaags werkende vrouwen dagelijks nodig hebben en meesleuren.

Op dat randje van coma dus.


Dat gegeven liet haar niet meer los en dat ziet u, dat ruikt u, dat voelt u, maar dan veel verfijnder dan mannen dat zouden doen.
En dàt leer, dat laat u ook niet meer los.

Mocht ik een vrouw zijn, ik kocht er meteen minstens twee.
En zoals vrouwen kunnen twijfelen, zou ik ook twijfelen over die derde.

En denken - weten eigenlijk - dat je zoiets koopt VOOR HET LEVEN.

Mannen moeten dit niet willen begrijpen, mannen moeten dit aanvaarden (klik).

Griet is dus één van die duizend op wie ik een beetje vat heb gehad en die nu zorgen voor het multiplicatoreffect (klik).

Ze heeft nog dromen op overschot en misschien vertelt ze u die ook, maar klik eens op haar site