STUDEREN

Het is er weer de tijd voor: eerstejaarsstudenten moeten ontgroend worden en daar horen zang,
poëzie, drank, eieren, bloem, varkensbloed en nog een paar verfijnde attributen bij.

De schachten worden eerst opgesteld zoals men kinderen strafte voor WO II, voor ze de vernederingen van het doopsel zullen ondergaan.

Zo'n doop is iets anders dan een eerste- of plechtige communie of, nog braver, een lentefeest.

Met de rug naar de doopvont moeten ze op bevel van de dresseurs luidkeels scanderen:
WIJ ZIJN DOMME SCHACHTEN
EN LATEN ONS ANAAL VERKRACHTEN

De poëzie van experimentelen verbleekt in het niets bij het horen van deze koorgezangen.

De sukkels laten zich nadien bekladden met al wat afwijkt van de zuiverste vloeistof die ze kennen uit hun chemielessen: H²O.

Eén ding hebben ze zich dan al voorgenomen: als ze dit jaar slagen is het de volgende jaren hun beurt om het smeerlapke uit te hangen.

De wraak zal zoet zijn, vernederen zal deugd doen, hoor je ze denken.
Bloed ruiken ze nu al, Dr. Dracula's in spé zijn ze geworden. 

Het alcohol misbruik is er de laatste jaren niet op achteruit gegaan, het aantal studenten dat met een voldragen black-out op de spoedafdeling belandt stijgt gestaag.

Ik dacht dat deze rituelen een beetje tot de folklore waren gaan behoren, maar niet dus.

Alleen in bierstad Leuven zou men, in overleg met het rectoraat, binnen een interdisciplinaire werkgroep natuurlijk, aan een nieuwere formule werken. Zo ken ik ze daar in Leuven.

Ik hoor de schachten al scanderen
DENK OM UW CARRIERE  NU VOOR LATER
DRINK DAAROM WATER, WATER, WATER

Toen ik bovenstaande foto in het citadelpark in Gent nam, kwam zo één die beulzakskes naar mij toegelopen, twee eieren in zijn hand, met het dwingende verzoek de foto te wissen.
Hij argumenteerde dat het een privé aangelegenheid was, dacht dat ik maar moest vergeten dat dit een publieke ruimte was, en op een moeilijk open te vouwen want plakkerig briefje die hij uit zijn smerige labojas haalde, stonden alle argumenten omtrent privacy nog eens zwart op wit. Als ik mij niet zou onderwerpen aan zijn bevelen zou hij de politie erbij halen.

De angst om de kroon te ontbloten zat verwrongen te huilen in zijn stem.

Ik ben nog steeds wachtende.

Bij de andere groep voor het Gentse Stadhuis, aan de Botermarkt, vroeg één van de schachtentemsters of die schatten van schachten er wel goed op stonden.

TROMPE L'OEIL - L'ART POUR L'ART

L'art pour L'art bestaat in zowat alle kunstvormen behalve in de architectuur.

Als u architectuur ook als kunstvorm wil verdragen natuurlijk.

Klassiek geschoolden catalogeren de bouwkunst onder the Big Seven.

Ik ken wel geen enkel gebouw of constructie dat zomaar enkel omwille van de kunst opgetrokken wordt.

Zelfs het Atomium werd met een bepaald doel opgericht.

Gebouwen worden altijd met een bepaald programma en in functie van opgericht. 

Een paar bouwsels ontsnappen daaraan zoals die faudte namaakkappel, die daar ergens in Limburg onterecht aanbeden wordt.
Maar laten we die gauw vergeten.

De werken van Dani Karavan kunnen de toets van bouwsels als l'art pour l'art doorstaan. Maar van hem zegt men dan ook weer dat hij een beeldhouwer is.

Sommige architecten hebben het daar een beetje lastig mee.

Hun fantasie om bouwsels op te trekken die niets te betekenen hebben maar, juist als zuivere kunstvorm voor een beleving zorgen, emoties opwekken, betekenis krijgen, signaal zijn, die fantasie knaagt soms in hun
binnenste.

Robert Decorte is naar mijn gevoel zo'n architect.

Hij maakt beeldhouwwerken die verleidelijk poëtisch zijn, die appeleren naar een verlangen om iets uit te drukken dat niet zomaar in woorden te vatten is.

Voor mij zijn het maquettes van bouwwerken die verlangen gerealiseerd te worden, nog nuttelozer dan pyramides, maar waar heel de wereld naar komt kijken, om er stil van te worden.

De tijd eventjes uitschakelen en er in ondergedompeld worden.





Geef die man een park, een landschap, geef hem ingenieurs en bouwmaterialen, bezorg hem een mecenas en een publiek dat in oorverdovende stilte gaat genieten van architectuur die geen architectuur wil zijn.

WERFCONTROLE - MALEVITSJ

Ik heb er al eerder verslag over uitgebracht en het is nu opnieuw bevestigd: Dirk is een goede
aannemer maar meer nog een begenadigd kunstenaar.

Specialiteit: installaties.





Zoals vorige week nog: een Kazimir Malevitsj maar dan beter dan Kazimir Malevitsj.




Ik ga hier niet verklappen waar die werf is, anders wordt dat daar een overrompeling.


Zijn vorige installatie is overigens voor een aardig bedrag in het gebouw verwerkt.

Kijk maar. 

Benieuwd wat deze installatie zal opleveren.

GENT SINT-PIETERS - GEEN OVERKAPPING

Er was al ergernis ontstaan bij onze geliefde uittredende burgemeester over de besparingsplannen van de NMBS en INFRABEL.

In een persbericht naar BELGA luidt het dat het stadsbestuur van Gent - ordentelijk gehuisvest aan de Botermarkt - een VREDESVOORSTEL gelanceerd heeft.

Voorstel 1: voer de renovatie uit in fasen.

Het moet zijn dat ze dat aan de Botermarkt niet zo van nabij volgen maar de renovatie van het station werd reeds over twee fasen gespreid, en dat moeten ze in principe nog vier keer doen.
Dachten ze daar aan de Botermarkt dat het in één keer kon ?
Het is net omdat het in fasen moet dat het zo duur kost.

Lees maar op onze vorige post hierover. klik

Dat de kostprijs hoger uitvalt - veertig procent wordt gezegd - komt door de hoge staalprijs.

Het moet zijn dat ze daar aan de Botermarkt lichtgelovig zijn.
De staalprijs is de afgelopen tien jaar 15 % gestegen en het materiaal aandeel speelt hoogstens voor 40 % in de algemene kostprijs. Dat wil zeggen dat de kostenstijging door dat staal maar 6% kan zijn, over tien jaar bekeken.  Vanwaar die andere 34 % komt, dat moeten die aannemers dan eens uitleggen.

De oplossing zou er in bestaan de overkapping weg te laten voor de nog uit te voeren perrons.

Het moet zijn dat ze daar aan de Botermarkt niets over het gelijkheidsbeginsel kennen.

We vrezen dat de NMBS hier een ernstig proces voor ongelijke behandeling van haar klanten te wachten staat.
Geen verdere overkapping zou betekenen dat alle reizigers naar Luik, Brussel, Brugge en Oostende lekker comfortabel uit de regen kunnen wachten op hun bijna altijd stipt binnenrijdende treinen.

Die naar of van Antwerpen moeten dan maar nat worden.

Kijk, dat is niet alleen onbeleefd tegenover de Antwerpenaren, die ons in hun overdekt station steeds hoffelijk en correct ontvangen; het is ook onrechtvaardig.

Benieuwd wat ze daarover zullen zeggen bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens.

SCHAARBEEK - BRABANTSTRAAT

Sinds de heer Diouri zijn zaak Dar Al Mehdi International verhuisde van nr 210 naar nr 69 in dezelfde straat - naar het betere deel van de straat - is er inkomhalletje vrijgekomen.

Het is even schrikken als je 's morgens een dakloze ziet slapen tussen rommel waar zelfs een duif niets aan heeft.

Ik heb de foto getrokken op de Dag van de Daklozen, precies één dag na de Internationale dag voor de Reanimatie en één dag voor de Dag van de Jeugdbeweging.

Het is geen foto waar ik vrolijk van word.

Vooral niet als je over de middag merkt dat het lichaam er nog steeds ligt.

Daar word ik ongemakkelijk van.

STRAAT OVERSTEKEN

Merk op hoe het oudste broertje de mini-troley van zijn jongere zusje overneemt en haar mooi een handje geeft bij het oversteken van de drukke straat.

Met hun drieën kunnen ze het.

HERFST

Ik weet het wel, één gevallen blaadje maakt nog geen herfst, maar het appeleert klassiek geschoolde fotografieliefhebbers als ik naar de komende winter, waar de zon met moeite tot zeventien graden boven de kim geraakt en dan langgerekte schaduwen uitstrooit over al wat haar lichtbundels tegenhoudt.

COLLEGEPOES

Het leek al snel op een verhaaltje uit Miep en Janneke.

Poes zit verborgen in de goot voor elektrische geleiders.

Poes doet miaauw.

Poes trekt aandacht van Miep en Janneke.

Miep en Janneke springen recht om poes te bevrijden.

Veel gilletjes.

Toffe docent is zo bereidwillig om zijn exposé op on hold te zetten.

Poes wordt bevrijd.

Poes wordt in de armen genomen en geknuffeld.

Poes wordt later vrijgelaten op de speelkoer.

Miep en Janneke kijken elkaar gelukkig aan.

Let ook op het zeer basic interieur van het lokaal.

Altijd te heet, spijts de geplaatste ventilatie.

Raam met fel tegenlicht.
Raam mag wel open maar dan is er teveel storend straatlawaai.

Deur van het lokaal openzetten; teveel gekwetter uit de trapzaal.

Akoestiek, onbekend.
Wordt enkel gegeven bij wijze van cursus.

Architectuurstudenten: je mag ze tijdens hun opleiding niet te veel verwennen met perfecte lokalen.

Dan weten ze als ze afgestudeerd zijn, hoe het niet moet.

VERVELING

Ik zie grote mensen met kleine kinderen op een terrasje.

De grote mensen praten de tijd weg; de kleine mensen beleven een andere wereld voor hun slimme foon.

Met de kin wordt enige gymnastiek bedreven.

Deze knaap mag zeker in om het even welk café - restaurant binnen. Misschien ook in dat ene restaurant ergens op de dijk in Nieuwpoort.

TICKETCAFé

Het station in Oudenaarde heeft een wachtzaal en een café.
Beide liggen tegenover elkaar en delen dezelfde openingstijden.

Het staat in de sterren geschreven dat de NMBS, in het kader van haar ruimere dienstverlening, het loket met wachtzaal zal afschaffen.

Is het denkbaar dat deze cafébaas zijn sociale functie uitbreidt en dan ook tickets verkoopt aan wie met die automaten of een app niet zo goed overweg kan ?