Spijts het doorlopende glas rondom en rondomrond en de vele doorzichten - als fijnmazige straatjes - blijft het raden wat u aan binnenzijde zal zien.
Hier moet niets aan toegevoegd worden, hier mag niets meer weggelaten worden.
Het plan van het museum heeft iets van een stedenbouwkundig patroon. Blokjes en cilinders netjes ge-ordend rond een binnenkoer. Zo ontstaan er perspectieven en binnenruimtes waarin u rondkuiert zonder de weg te verliezen tenzij u zo'n oriëntatieloze zombie bent.
En zoals vrijwel altijd bij de gebouwen van SAANA is het licht heel subtiel alomtegenwoordig, als de alkohol die tegen jouw gehemelte verdampt bij het proeven van een glas wijn.
Als je de naam van museum van de 21st CENTURY MUSEUM FOR CONTEMPARY ART adopteert, zijn de verwachtingen groot.
Die eeuw is amper aan haar meerderjarigheid toe en toch reeds zo vol van contradictorische
verwachtingen.
Musea van dit genre willen gecontesteerde gevestigde waarden als basisverzameling.
Zoals hij dat al op het dak van het SMAK, Oostende, Zaventem, De Singel, het Kröller-Muller Museum en vele andere plaatsen gedaan heeft.
In de Hemel, op de Aarde en op Alle Plaatsen.
Dit was hèt antwoord in mijn catechismus van 50 jaar geleden op de vraag: Waar is God ?
Hier in Kanazawa staat Jan de wolken ook te meten.
Krijgen we van dit kunstig onderzoeksproject ooit de resultaten ?
Schilderwerken, foto's en andere resultaten van ijverige Japanners die in de lokale academies hun schitterende best doen.
Vergelijkbaar met de beste resultaten van de academies van Lokeren, Hasselt en Lier.
Denk ik .
Dat een dergelijk ambitieus museum zijn mooiste zalen leent voor dergelijke manifestaties snap ik niet.
Mocht die andere Jan het weten, hij herrijst uit zijn graf, sleurt al die werken van de muren en verbrandt ze op het binnenplein.
Van Kazuyo Sejima en Ryue Nishizawa, (SAANA) hoort u nog.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten